Günlerden sonbahar günüdür.Onbir, oniki yaşlarındaki çocuklar bağların önünde bekçilik yapıyoruz.Akşamları ay ışığında çoğu zaman bir araya gelip sohbetler ederdik.Bazen sadece iki samimi arkadaş yalnız baş başa sohbet ederdik.Yine ay ışıklarının bizi tav ettiği gecelerden bir gecedir.Ben ve Hayri Doğan gelmişten geçmişten aşklarımızdan bahsederken öyle coşmusuz ki, o gece, ikimizinde sevdiği kızın ailesiyle bağın önünde yattığını konuşuyoruz.Heyecanımız coştukça serin hava,bağların yapraklarının hafif hışırtısı bizi bırakmıyor.Ay bizi kandırmıştı gidip kıza sesimizi duyuracağız.Planımızı yapıyoruz.Tek yapacağımız iş köye kuzu götürüyormuş gibi bağıra bağıra köye doğru gideceğiz.Başladık bizim bağların yanından kuzu götürüyormuş gibi yapmaya, ta ki bahis konusu olan bağların yanına kadar.O bağların yanında kuzuların yaramazlık yaptığını,gitmediklerini söyleyip duruyoruz,hemde zaman kazanmak için yavaşça rolümüzü yapıyoruz ki kız sesimiz iyi duysun.Öyle bağırıyoruz ki çevrede diğer bağlarda bekleyenlerde rahatsız olmuşlar.Onlarda bizlere bağırıyorlar.Kızın annesi "Lov nalatno çırbu barxike va katno birno vai bora bora"(ne bağırıyorsunuz qırranlar kuzularınız kuyuyamı düştü ne bağırıyorsunuz.."Biz anladık ki çok bağırmışız.Biraz bozulsakta rolümüzü devem ettirerek kuzuları köye götürüyormuş gibi yaptık. Biraz ileriye gittikten sonra geri kendi bağlarımıza sessizce dönüp gittik.Yoldan giderken ben Hayri`ye soruyorum,o da bana soruyor acaba sesimizi duydumu.Halen bilmiyoruz o gece bahis konusu olan kız ordamıydı? Sesimizi duydu mu? Bilmiyoruz.Aslında o zaman biz çocuklar, kavga etmediğimiz tüm kızları severdik. Sevginin, aşkın anlamı sanırım bizim için bir oyun olsa gerek.
Molebutton - Ali Metin -