Benim küçüklüğümde unutamadığım tek insan dedem Hacızome, kimlikteki ismiyle Hacı Selvi’dir. Dedem 1908’li yıllarda Mayrıklarda doğmuştur. Hemen hemen bütün hayatı Mayrıklarda(Miralli) da geçmiştir. Oradan nereye gitse rahat edemez, hemen geri dönmek isterdi. Ben onu hep heybetli görüntüsü, gür sesi ve kıvrak zekasıyla hatırlarım. Nereye gitsem herkesten onunla ilgili bir şakasını veya bir anısını dinlerim. Oranın ve çevre köylerin tanınmış bir simasıydı. Ekin biçmeye gittiğimizde o ekin tarlasına hükmetmesiyle ıslıkla evden bulgur ve ayran getirtmesi ve çevresindeki insanlara davranışıyla benim gözümde bir ilahtı.Aradan uzun bir zaman geçti ve bu arada ben yurt dışına zengin olmaya çıkmıştım. Bir memleket dönüşünde haber geldi ki dedem ağır hasta hemen köye doğru yola çıktık ve gittiğimizde sırt üstü yatmış, bana bakıyor. Yanına doğru yürüdüm. Gözleriyle bana bakıyordu ve konuşacak hali kalmamıştı. Sadece ağzını oynatıyordu. Düşündüm ki bana bir şey söylemek istiyor. Kulağımı ağzına doğru eğdim ve sadece ben uyuyordum. Çünkü sesi zor çıkıyordu. “OĞLUM BİRBİRİNİZE SAHİP ÇIKIN BENİM EVLATLARIM BU KARANLIK ÜLKENİN IŞIKLARIDIR. Ne kadar birbirinize yaklaşırsanız o kadar aydınlık olur” dedi ve onu bir daha da göremedim. Sen büyük bir insandın dede.Nur içinde yat.
Mirali - Cuma Özveren -