degerli aleviler tandoganla basliyan  cagliyanla devam eden mitingler bana eskinin gelismis bir tarzini hatirlati? aleviler nereye cekilmek isteniyor. kurtlar sofrasinin.1071.ki mezeleri yene sokaklara dokuldü...

Bir akşam vakti o sesizliği bir bağırtı bozdu, ben ve sadettin sesin geldiği yöne doğru koşturduk. Bağırtı ormandan geliyordu, Birde baktıkki kimi görelim. Babam orda, baba dedim hayırdır nevar ne oldu? Babamda dediki lo bizim koyun doğurdu..

Bende,  peki niye bağırıyorsun gidip yardım etsene koyuna.
Babam dediki yok olmaz koyun

Benim küçüklüğümde unutamadığım tek insan dedem Hacızome, kimlikteki ismiyle Hacı Selvi’dir. Dedem 1908’li yıllarda Mayrıklarda doğmuştur. Hemen hemen bütün hayatı Mayrıklarda(Miralli) da geçmiştir. Oradan nereye gitse rahat edemez, hemen geri dönmek isterdi. Ben onu hep heybetli görüntüsü, gür sesi ve kıvrak zekasıyla hatırlarım. Nereye gitsem herkesten onunla ilgili bir şakasını veya bir anısını dinlerim. Oranın ve çevre köylerin tanınmış bir simasıydı. Ekin biçmeye gittiğimizde o ekin tarlasına hükmetmesiyle ıslıkla evden bulgur ve ayran getirtmesi ve çevresindeki insanlara davranışıyla benim gözümde bir ilahtı.

2002 yaz tatilindeyken alçiçek'te bir evde sabaha karşı 6 da inekler çalınmıştı inekleri çalan ve de kamyona koyan kişileri gören halam(gule sarıtaş)
jandarmaların gelip halama soru sormaları ve halamın ilginç ve de komik anlatış şekline tanık oldum

KOMUTAN:.... teyze nerede gördün onları
GULE HALAM:......komodanım ben bir boxtımkı jurdo mongaların sesi gelor 3 tane meriktı 1tane side meriktı jurdo

Yıl 1995...

İlk defa Türkiye'ye ELBISTAN'a tatile gitmiştik, Elbistan'da bir süre kaldıktan sonra köye (köşk köyü) gittik ailecek... Ertesi gün abim, ve dört kuzenimle beraber eşşeğe binip gezintiye çıkmaya karar verdik...Ben ve iki kuzenim bir eşşeğe bindik, abim ve diğer iki kuzenimde öbür eşşeğe bindi...İlk defa eşşeğe binmiştik abimle, cok heycanlıydık. Güzel güzel geziyorduk köyümüzü. İleride bir dağ gördük ve o dağa eşşeklerle beraber çıkmaya karar verdik ve çıktık...

Kimilerine göre insanın doğduğu yer, kimilerine göre ise doyduğu yerdir memleketi
Fakat; bazen insanın duygularının, düşüncelerinin ve kaybettiği geçmişinin, unuttuğu anıların geçtiği yerdir memleketi.

Benim memleketim; soğucak, hayatımın çok küçük bir döneminin geçtiği ama bütün hayatıma şekil veren bir yer. Çünkü ister istemez insanın bilinç altında bir şeyler gizli. Demek istediğim bir çoğumuz köyümüzü terk ederken " eğer dışarıda yapamazsam köyüme geri dönerim" fikriyle yollara düştük. Fakat ileride bir gün köyden geriye bir şeylerin kalmama ihtimalini düşünmeden yaptık bunu.

Adım Erdal Özdemir, belki tanıyanlarınız vardır belki yoktur. 10 yıldır Ingilterede yaşamaktayım. 22 yıllık hayatımın 10 yılı

Kuzusu olmayan çobanlar.

Günlerden sonbahar günüdür.Onbir, oniki yaşlarındaki çocuklar bağların önünde bekçilik yapıyoruz.

Akşamları ay ışığında çoğu zaman bir araya gelip sohbetler ederdik.Bazen sadece iki samimi arkadaş yalnız baş başa sohbet ederdik.

Yine ay ışıklarının bizi tav ettiği gecelerden bir gecedir.Ben ve Hayri Doğan gelmişten geçmişten aşklarımızdan bahsederken öyle coşmusuz ki, o gece, ikimizinde sevdiği kızın ailesiyle bağın önünde yattığını konuşuyoruz.Heyecanımız coştukça serin hava,bağların yapraklarının hafif hışırtısı bizi bırakmıyor.

Ay bizi kandırmıştı gidip kıza sesimizi duyuracağız.Planımızı yapıyoruz

Yaşım yedi,sekiz! Çok şeyler anlatılsa da anlamazdım, ama olan olayları büyükler kendi aralarında anlatınca ,hep dinleyip, bazen soru sorardık.

Tüm çocuklar hep soru sorarlar...
O sene  Fezık yaylası'nda(Bar fezıke) bulunuyoruz.Biz cocuklar o bölgeyi doğal bir oyun bahçesi gibi kullanırdık. Her şeyin tadını çıkardığımız bir gündü.

Bizler hiç bir şeyden korkmazdık...
Yalnız masallarda anlatılan cinler yada devlerden korkardık